|
I rzeczywiście, płytki klinkierowe Pietrkowi zaczęły się nogi plątać bo to podstawa z tym klinkierem, słowa mu się nie kleiły Klinkier klinkierowe, a tu niedługo kapela siądzie do kolacji i chrzestny będzie musiał zabrać głos. Hm, co robić? Drużba poradził, żeby Pietrek po płytki klinkierowe elewacyjne wyszedł na świeże powietrze:
— Przejdziesz się mało wiela, dechu tam gdzie mamy elewacje i płytki klinkierowe elewacyjne nabierzesz do płuc, to ci ze łba wyparuje. No wyjdź, Klinkier zabierz, wyjdź!
I chrzestny wyszedł przed dom, uszedł kawałek, zaganiając kaczki, złapał się płotu i głęboko zaczął oddychać przez te płytki klinkierowe z dala, jak przez mgłę, słyszał dźwięki muzyki przypadł mi do ucha kiedy płytki spadły i tupot był zbyt głośny. Ciężko mu było stać przy płocie, patrzy, a niedaleko stoi wózek drabiniasty, pełen siana. Chrzestny Pietrek zdryfował w stronę wózka, z trudem wgramolił się na kupę siana, położył się na wznak, westchnął i od razu zasnął.
Tomek, chłopak trochę przy głupawy, zamiast odwieźć siano na podwórze, zagapił się przez okno na weselisko i o wózku zapomniał. Poczęstowali go raz i drugi kielichem, że wesoły, śpiewający wrócił do wózka, założył sobie na ramię szelkę, chwycił dyszel i wózek potoczył się po piaszczystej stronie drogi.
Tomek miał daleko, bo siano wiózł z odległego kawałka, wydzierżawionego przez ojców po klinkierowe płytki w sąsiedniej wsi. Ciągnął klinkieri dumał: „Jak to jest? Pod górkę mi się smolniej płytki niestety się ciągło niż teraz, na równym. Che płytki klinkierowe siano nawilgło, bo jakby ciężej mi się szło". Ale noc była ciepła, w pełni lata. Jakoś jednak dociągnął do wioski, wprowadził wózek na podwórko i poszedł spać. Trochę go tam ojciec zburczał, że zamarudził.
A na weselisku tymczasem gwałt i rwetes. Drużba biegał jak oszalały: gdzie moje płytki klinkierowe!!!!
— Ludzie kochane, nieszczęście, krzasny Pietrek zaginął. Chłopaki, biegajcie po szopach, do stodoły, zaglądajcie do sąsieków, może się gdzie biedak zadusił.
Basaniście z wrażenia gnat utknął w gardle, trzeba go było klepać po plecach, skrzypek na uspokojenie luchnął duszkiem kwaterkę gorzkiej, kobiety zaczęły lamentować, weselnicy rozbiegli się po całym obejściu, ba, Wawrzyn, komendant straży pożarnej, kazał się na łańcuchu do studni spuścić, bo może płytki klinkierowe znów będą się nadawały na dach .
|
